Blog de Némesis

fóra

Buenas lectores. Todos los años digo lo mismo: “tengo que revivir el blog” pero, por algún motivo, siempre lo voy dejando de lado. Hoy, para intentar animarme a cumplir este propósito en 2021, os dejo con un Booktag que le he visto a mucha gente.## ENERO: PRIMER LIBRO QUE LEÍSTE ESTE AÑO

El 04/01/2020 llegaba a su fin mi primera lectura: Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta, de Ledicia Costas. Este es un libro que nos habla de un segundo viaje que Verne realiza a Vigo para descubrir un secreto que se esconde en esta ciudad. Dicho secreto nos habla de que Violeta y su abuela, Melisa, son en realidad mujeres planta: una estirpe de mujeres que nacen con una nepheas (una hada en miniatura que vive siempre en una planta a su lado y que se trata de la manifestación de su alma). Todas las mujeres planta eventualmente empiezan a transformarse en un árbol. para conocer más sobre la historia de estos peculiares personajes os recomiendo sumergiros en esta lectura pues, aunque es muy amena, con ella podemos conocer muchos detalles de la ciudad de Vigo y pasar un buen rato entre las páginas de este libro.## FEBRERO: LIBRO MÁS CORTO QUE LEÍSTE ESTE AÑO

El violín de Auschwitz, de Maria Àngels Anglada. Me encantan todos los libros relacionados con el Holocausto, por lo que todos los años intento leer algún libro sobre esta temática. En el campo de exterminio de Auschwitz, Daniel debe construir un violín para sus verdugos nazis. A esta tarea se dedica de una manera apasionada, intentando realizar un trabajo creativo a pesar de estar inmerso en el horror. Junto a él, otros dos músicos dan un concierto memorable al reducido grupo de jefes alemanes del campo. Muchos años después, el sonido de este violín es reconocido durante una velada musical en Cracovia por uno de aquellos músicos, lo que le lleva a la reconstrucción de esta historia. Es una novela en la que, a través de los ojos de uno de los prisioneros de ese Campo de Concentración Nazi podemos ver la brutalidad con la que eran tratados en estos sitios, adquiriendo el mismo valor que un chicle recién pisado.## MARZO: ESCRITOR Y ESCRITORA FAVORITA DE 2020

En el escritor favorito de 2020 lo tengo muy fácil, mi querido Terry Pratchett debe aparecer aquí, para eso también le estoy creando una sección a el solo en este blog. Llevo desde el año pasado con la saga Mundodisco y, pase lo que pase, se que va a ser una de las sagas que más marquen mi vida lectora, ya no solo por lo larga que es, sino por la cantidad de críticas al mundo que se hacen en sus libros. La escritora de 2020 también es muy fácil: Dolores Redondo. Gracias a esta mujer se me hizo más corta la cuarentena, pues consiguió que me enganchase a sus libros y devorase la trilogía del Baztán en apenas dos semanas. Esta trilogía nos cuenta la historia de Amaia Salazar, una inspectora de homicidios que, debido a los asesinatos recientes ocurridos en Baztán debe hacerse cargo de descubrir al asesino. Pero, lo que hace especial a esta historia, es que la inspectora deberá hacer frente a sus miedos y su pasado antes de poder resolver los enigmas que le plantea su trabajo, para ello contará con la ayuda de la naturaleza.## ABRIL: MEJOR LIBRO INFANTIL DE 2020

El árbol de las cerezas, de Paola Peretti. Este libro me encantó porque enseña a enfrentarse a las adversidades desde el punto de vista de los niños. Este libro nos cuenta la historia de Mafalda, una niña que padece la enfermedad de Stargardt. Debido a esta enfermedad, Mafalda cada día pierde más visión y, para hacerse consciente de que va quedándose ciega, todos los días cuenta los pasos desde su casa hasta el colegio y, poco a poco, se da cuenta que cada día son más los pasos que debe dar para ver el cerezo de la entrada. Mafalda intenta aceptar la oscuridad que se aproxima a pasos de gigante con una mezcla de terror y prodigiosa valentía. Junto con la extraordinaria Estella, la conserje de la escuela, aprenderá a subir al cerezo con los ojos cerrados y a hacer una lista de las cosas que más le gustan y que no quiere olvidar. ¿Somos aún capaces de recuperar lo esencial, lo verdaderamente valioso de nuestra experiencia vital? ¿Es posible conservar aquello que conocemos y amamos, y a la vez dar un salto hacia lo desconocido? Mafalda conoce, más temprano que muchos otros, el vacío de la pérdida, pero también la belleza infinita de la amistad y el amor, y aprende que la aceptación no es renuncia.## MAYO: MEJOR SAGA QUE HAYAS LEÍDO EN 2020

Pues, como Mundodisco lo he empezado el año pasado supongo que no puedo ponerlo aquí, así que... ¡otra pregunta cuya respuesta será la trilogía del Baztán, de Dolores Redondo.## JUNIO: MEJOR          AUDIOLIBRO DEL AÑO

Lo normal es regalar cosas a alguien que cumple años pero, como ni mis amigos ni yo somos normales, a mi un cumpleañero me regaló un audiolibro el día de su cumpleaños. Él sabía que me iba a gustar, fueron varios los audiolibros que me leí este año, pero aún así este fue mi favorito: Cometas en el cielo, de Khaled Hosseini. Me había gustado este libro muchísimo, pero como audiolibro gana todavía más. Este libro nos cuenta la historia de Amir, un niño afgano que tiene como principal objetivo para 1975 ganar la competición anual de cometas, aunque las cosas no siempre saldrán como él quiere. para ganar esta competición debe sacrificar a Hassan, un hazara que, según su descripción, es su mejor amigo, aunque también nos hace dudarlo por la forma en que lo trata. la vida de estos niños también se verá empeñada por la guerra que tuvo lugar en Afganistán entre 1978 y 1992. Los dos niños descubrirán que, a pesar de haber crecido y jugado juntos, son mucho más diferentes de lo que se imaginan.## JULIO: LIBRO MÁS LARGO QUE LEÍSTE ESTE AÑO

Y, otra vez, Dolores Redondo. El libro más largo que leí este año fue La cara norte del corazón, precuela de la trilogía del Baztán. En esta novela conocemos, por fin, el origen de la persona que tanto llama a Amaia Salazar cuando más problemas tiene. Viajamos con ella a Nueva Orleans, nos convertimos en agentes del FBI, luchamos contra huracanes y, sobre todo, aprendemos a conocer las formas de actuar de Amaia y aprendemos a luchar contra los fantasmas del pasado que la persiguen.## AGOSTO: PERSONAJE FAVORITO DE 2020

Amaia Salazar, de la ya nombrada trilogía del Baztán de Dolores Redondo.## SEPTIEMBRE: AUTOR NACIONAL QUE DESCUBRISTE ESTE AÑO

No puedo incluir a una sola persona aquí, así que me tomaré la licencia de elegir a tres autoras. Este 2020 descubrí a tres grandes autoras del panorama nacional y no pienso ordenarlas según su relevancia porque son muy distintas entre ellas. En primer lugar, si habéis leído el resto de la entrada, sabéis que no puede faltar Dolores Redondo con su trilogía del Baztán.En segundo lugar pondremos a Sandra Andrés Belenguer y su libro Deja cantar a la muerte.Y, en tercer lugar, pondremos a Beatriz Esteban con su libro Presas.Son tres autoras que he conocido en 2020, autoras que no me han dejado indiferente y que poblarán la estantería de mis leídos de Goodreads en 2021.## OCTUBRE: CLÁSICO FAVORITO QUE LEÍSTE ESTE AÑO

No he leído ningún clásico este año, así que me voy a tomar la licencia de poner en clásico favorito un retelling de El fantasma de la Ópera. El libro del que os hablo es Deja cantar a la muerte, de Sandra Andrés Belenguer. En este libro se nos cuenta la historia de Christine, una niña que, a pesar de que su vida es la música, vive paralizada por el miedo y solo es feliz cuando visita los subterráneos de París. En estos subterráneos conocerá a alguien que le ayudará a enfrentarse a sus miedos pero, toda ayuda tiene su precio y Christine todavía no es consciente del precio que ella deberá pagar.## NOVIEMBRE: LIBRO QUE QUIERES LEER ANTES DE QUE ACABE EL AÑO

Hoy es día 31, me quedan 6 horas para acabar el libro y como 150 páginas del mismo. ¿Seré capaz de terminar Imágenes en Acción?## DICIEMBRE: LIBRO CON UN GRAN FINAL

Creo que el final que más me ha impactado en este 2020 lector ha sido La paciente silenciosa, de Alex Michaelides. En este libro se nos cuenta la historia de Alicia Berenson, una pintora reconocida que, a pesar de amar a su marido, una noche lo mata a tiros. Después de este suceso, Alicia nunca más volverá a hablar y, lo único que hará, será dibujar un cuadro al que llamará “ALCESTIS.” En este cuadro se representa a la heroína de un mito griego y protagonista de una triste historia de amor, aunque nadie ha sabido interpretar si el cuadro tiene o no algo que ver con lo ocurrido.## PROPÓSITO DE LECTURA PARA 2021:

En 2020 no pude acabar con mi reto lector de goodreads pues, de 80 libros que me había impuesto para leer solo llegué a 60. Por lo tanto, este año bajaré el reto a esos 60 libros y, si llegase a completarlo, podré aumentarlo un poco más. Este año he leído 21049 páginas y, como pretendo leerme a un autor bastante tocho, intentaré leerme para el año que viene más de 24000 páginas. En el mundo de los títulos, mi principal objetivo para este 2021 es terminar la saga de Mundodisco, pues me quedan solamente 10 títulos y, tras tomarme un mes de descanso de grandes sagas... sumergirme en la lectura del Cosmere.     Por supuesto, también me gustaría conocer a nuevos autores y, por eso, agradezco que me dejéis vuestras recomendaciones en los comentarios. Sin más dilaciones... ¡feliz 2021!

#2020 #Alex Michaelides #Alfaguara #Austral #Beatriz Esteban #Booktag #Brandon Sanderson #Cometas en el cielo #Cosmere #De Bolsillo #Deja cantar a la muerte #Dolores Redondo #Ediciones Destino #El árbol de las cerezas #El fantasma de la Ópera #El violín de Auschwitz #Fóra de Xogo #Gaston Leroux #Imágenes en acción #Jules Verne e a vida secreta das Mulleres Planta #Khaled Hosseini #La cara norte del corazón #La paciente silenciosa #Ledicia Costas #Maria Àngels Anglada #Mundodisco #Nocturna Ediciones #Nova #Paola Peretti #Planeta #presas #Salamandra #Sandra Andrés Belenguer #Seix Barral #Terry Pratchett #Trilogía del Baztán #Xerais

Hoxe traemos unha recensión moi especial, pois é a da primeira obra publicada dunha das autoras á que sigo con moita fervenza ... ¡Ledicia Costas!## Datos do libro:

Título: Unha estrela no ventoAutora: Ledicia Costas Páxinas: 224 Encuadernación: tapa blanda Editorial: XERAIS Colección: Fóra de xogo Lengua: GALLEGO

Sinopse:

Unha estrela no vento é a historia de Miguel Foz, un estudiante dun instituto vigués de bacharelato de dezasete anos. Comproba como o seu mundo derrúbase dun día para outro; farto do seu pai, da súa profesora de literatura, de toda a xente que o rodea, síntese que é diferente a todos. Recibe unha boa malleira, que o deixa eivado na casa durante días, mentres os seus colegas que frecuentan a sala de billar da cervexería Lagoa deciden vingarse por ela. Ábrese un enfrontamento entre dúas pandas que será moi diferente ó que todos eles agardan. Miguel Foz atopará no seu curmán Abel, que padece unha minusvalía física, e en Reina, unha moza xitana que vende rosas, o que é a solidariedade e o amor. Reina e Abel ensinaranlle a ver a vida dun xeito distinto.## A autora:

Ledicia Costas. Nacín en Vigo alá polo 1979, cando o verán estaba a piques de morrer. Neta dun inventor e filla de dous creadores de soños, escribo desde que teño memoria. Debutei na colección Fóra de Xogo coa novela “Unha estrela no vento” (Xerais 1999), obra escrita en plena adolescencia e que está traducida ao catalán. Na colección Abismos, xunto con outras 24 narradoras, publiquei o relato “Negrita” no volume “Narradoras” (Xerais 2000). “O corazón de Xúpiter” (Xerais 2012) é a miña segunda novela, “Recinto Gris” (Xerais, 2014) a terceira e ''Un animal chamado néboa'' (Xerais, 2015) a cuarta.. En 2014 gañei o Premio Merlín de Literatura Infantil e o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil 2015 con “Escarlatina, a cociñeira defunta” (Xerais, 2014), en 2016 publiquei “Esmeraldina, a pequena defunta” e “Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta” Premio Lazarillo de Literatura Xuvenil 2015 en 2017 “A señorita Bubble”. Síntome poeta con alma de equilibrista, porque recito nos lugares máis propicios á caída: no autobús, no supermercado, nos bares, en tendas de conxelados… E debe ser por iso que formo parte do colectivo Poetas da Hostia. A miña obra poética está recollida en distintas publicacións colectivas. Individualmente teño publicado o poemario “Xardín de Inverno”. Son avogada a tempo parcial e poeta a tempo completo. E nas horas libres escribo novela, que é a miña verdadeira paixón.## Personaxes:

Miguel: é o protagonista. A través dos seus ollos coñecemos a vida dun rapaz de 17 anos, un rapaz ao que a vida non llo está poñendo nada fácil pero que segue loitando a pesar de todo. Reina: Conecta axiña con Miguel e cos seus xestos, ese mercarlle a rosa para regalarlla, tratala coma a unha máis, defendela… A relación con seu irmán é de submisión da muller fronte ó home da casa; resulta un pouco incrible que sexa capaz de quedarse con Miguel e non o obedeza volvendo á súa casa cando a ameaza. Abel: é o curmán do protagonista. Unha das persoas polas que máis aprecio sente Miguel; é un rapaz cunha deficiencia física, emprega cadeira de rodas, o pequeno retraso que conleva a súa discapacidade está representado a través da súa lentitude/dificultade que ten para comprender feitos tales como a pelexa e a morte dos seus pais. Paula: é a irmá pequena de Miguel, unha rapaza chea de tenrura pola que o noso protagonista sinte moito agarimo. Nai de Miguel: é unha das poucas persoas que cre nel dende un principio, mostrando unha gran comprensión incluso nos peores momentos; unha muller que loita pola súa familia e, por iso, logo de que Abel quede orfo o leva para a súa casa. Pai de Miguel: representa todo o contrario á nai. É un mentireiro que vive a súa propia vida, olvidándose por completo de que ten unha familia, só sente aprecio pola súa filla pequena. Profesora de literatura: Representa o mundo dos adultos que ten o seu esquema feito respecto ós adolescentes, pero tamén o mundo dos profesionais preocupados polas persoas coas que traballan. Miguel confunde o seu interese e valoración co «tenme manía». Maqui: Un do grupo de Miguel. Neste caso, un personaxe case antagonista que comeza sendo amigo para converterse finalmente en inimigo. Ó longo do relato imos descubrindo coma ademais de presumido e fardón é racista, e remata mudando a traidor do seu grupo. Considera escoria a Abel e Reina.

Opinión persoal:

Coñecín este libro alá polos meus anos mozos, 2008, cando tiven este libro como lectura obrigatoria na asignatura de “Lingua Galega”. Foi unha lectura moi amena, un libro que conseguiu encandilarme coas súas palabras e co cal inmiscuinme por completo no mundo de Miguel e os seus amigos. Un detalle que me chamou moito a atención nesta lectura foi o feito de que cada capítulo comeza cunha cita musical, así como a insistencia de Miguel por escoitar sempre ao grupo “ The Brokers”, o que nos reflicte a importancia que os adolescentes lle dan á música nas súas vidas. Recomendo a lectura deste libro polo ben que fala Ledicia Costas do mundo da adolescencia: as súas pelexas, as traicións, os amores e desamores... todo isto dende a perspectiva de alguén que acaba de pasar por este ciclo, pois non debemos esquecer que este libro foi publicando cando a autora contaba con 20 anos de idade. Outro motivo polo que recomendo este libro é polo seu valor da amizade, pois sen contar coa traizón de Maqui ensínanos que non todos somos iguales e que non debemos xulgar á xente polos prexuízos que teñamos hacia ese colectivo, senón que todos debemos xulgar en base á nosa experiencia. O libro conta cun final moi... ¡lÉdeo e comentade que vos pareceu!********  Espérovos nunha nova recensión!

#Fóra de Xogo #Ledicia Costas #Unha estrela no vento #Xerais